9 Aralık 2012 Pazar

Umut Sunar: Kamboçya İnsanları 2


Trafiğin olmadığı, her şeyin aheste ilerlediği, sanki insanların kendilerini kaderlerine teslim etmişcesine dolaştığı şehrin gecesi ne kadar karanlık ya da aydınlıktı? Bangkok'un hızından ve ışıklarından sıyrıldığım bir aralıkta ortamdan ortama akmak gibi bir niyetim yoktu. Yarım dolar fiyatındaki Kamboçya birası elimde sokaklarda turlamak, şehrin gecesini anlamanın en iyi yolu gibi görünüyordu. Şehrin merkezindeki birkaç cafcaflı sayılabilecek kulüp ve sahil şeridi ve ara sokaklardaki barların dışında pek bir yer ve hareket yoktu. Bu barların balkonlarında ellerindeki biralarla aşağıya sarkmış genç turistler, kafelerde sohbet halinde yemeklerini yiyen orta yaşlı turistler, tuttukçular, taksiciler, tek bir sokakta kümelenmiş pavyon tipi barların davetkar olmayan bar kadınları, yüzüme eksikli gibi bakan Kamboçyalı kızlar ve oğlanlar, çok az sayıda, kafalarını dahi kaldıramayacak kadar çekingen birkaç yol üstü fahişesi gecenin kalabalıklarını oluşturuyordu. Bir ara Bangkok'ta yaşamış bir Kamboçyalı ile sohbete tutuştum. Sonra yağan yağmurdan sığındığım saçak altında altıma tabure koyan adama sigara uzattım. Bir ara da Songkran sebebiyetiyle kutlama yapan gençlerin danslarına eşlik ettim, bir kaç sırt çantalı, rastalı saçlı, sanırım Amerikalı gezgin ile birlikte. Çirkin bir müzik eşliğinde, pek bir niteliği olmayan bir danstı ama gecenin en keyifli anıydı. Gece ilerledikçe aynı yerlerde döner, zaman zaman da karanlık tenhalara girer olmuştum. Başıma bir şey gelmeyişini bu fakir ülkede çok az sayıda olan turistin çok kıymetli ve dokunulmaz oluşuna yordum. Kafam güzel oldukça daha fazla kurcalamak istedim. Uzaktan uzağa bir fahişeye onunla ilgileniyormuş gibi selam ettim. Bir köşede onu bekliyormuş gibi. Yeraltı merakım kabarmıştı. Onunla konuşacak ve tarifesini öğrenecektim. Nitekim üç beş dakika sonra bana doğru yaklaştı. Hızlıca ayaklanıp ne kadar diye sordum. Taksimetreyi 10 dolardan açtı. Henüz sarsılmamıştım. Onu sınamak niyetindeyim. Nihayetinde 5 dolara kani oldu. Kadının çaresizliği çok canımı sıktı. Uzaklaşırken yüzünde müthiş bir hayal kırıklığı vardı. Ondan yeterince hoşlanmadığımı düşündü. Sonrasında başka bir tanesini müşteri bulamamış bir halde evine dönmek üzere tuktuğa atlarken gördüm. Daha tenha sokaklara daldım. Bir fahişe daha yanaştı sonra. Çok küçük yaşlarda, karnı burnundaydı. 5 dolar... Sonra köşeden gerçekten fahişe aradığımı düşünen çok genç bir motorcu çocuk yanaştı. Artık bir an önce odama dönmek istiyordum. Gencin "Oda bedava, kızlar 15 yaşında vs vs" gibi ısrarları iyiden iyiye gardımı düşürdü. Bu duruma daha fazla tanıklık edecek halim kalmamıştı. Öğreneceğimi öğrenmiş ve birazcık sarhoş olmuştum. Neyse ki, guesthouse'a dönerken motorcunun yolu bulamaması ve zorunlu gece turu ağırlaşan havamı birazcık dağıttı. 



Uçağım 17:20'deydi yani 12:00'deki "check out"tan sonra biraz vaktim vardı. Bir önceki günkü motorcu çocukla beni havaalanına götürmesi için onun verdiği fiyattan 5 dolara anlaşmıştım. 3 dolara da götürürdü ancak 2 doları o çocuktan esirgemeye gerek yoktu. Ona henüz vaktim olduğunu, önce bir şeyler yemek için alışveriş merkezine gitmek istediğimi söyledim. İki saat beni kapı önünde bekledi. Kapıda onu başka bir motorcuyla karıştırdım. Onu farkettiğimde başka motorcuyla gidişimi kabullenmiş bir ifadeyle boynunu büktü. Sonra diğerine "Benim adamım burada kusura bakma" der gibi baktım. Sonra o, boynunu büktü. Hava alanında 1 dolarlardan artan para üstü, birikmiş tüm Kamboçya paralarını motorcu çocuğa 5 dolarla birlikte verdim. Belki toplamda 2 dolar ediyordur. Minnettardı. Ülkede polis maaşının 30 dolar olduğu düşünülünce iyi para kazanmıştı. Bangkok'a yani evime dönecek olduğum için mutluydum. Bu ülke ve bu ülkenin hüzünlerini ısrarla saklayan, kara kuru insanları üzerimde tarif edilmez bir etki bırakmıştı. 

9 yorum :

  1. hayat kadınları o kadar küçük mü gerçekten :( ne acı

    YanıtlaSil
  2. blogunuzu severek takip ediyorum. istanbul yazılarınız favorim ama yurtdışı gezi yazılarını da severek okuyorum. (1 dolar mı???? şu an ağlamak istiyorum)
    sevgiler, heja

    YanıtlaSil
  3. Sosyoloji ödevim için kamboçya kadınını araştırıyordum ve okuduklarım büyük ölçüde üzülmeme neden oldu gerçi bekliyordum çok şaşırmadım fakir bir ülke ve kadınların başka şansı yok gibi...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Seyma kolcu size katiliyorum kambocyada bulundum kamboc kadinlari cok sanssiz dunyaya geliyor ulkede yasayan toplumun %70 si dunyaya gozunu fakir olarak aciyor geneldede bayanlar simdi bakiyorum aradan 18 yil gecmis hala ulkede 1$alis veris yapiliyor gercektende ucuz bir ulke

      Sil
    2. Seyma kolcu size katiliyorum kambocyada bulundum kamboc kadinlari cok sanssiz dunyaya geliyor ulkede yasayan toplumun %70 si dunyaya gozunu fakir olarak aciyor geneldede bayanlar simdi bakiyorum aradan 18 yil gecmis hala ulkede 1$alis veris yapiliyor gercektende ucuz bir ulke

      Sil
  4. Merhaba 1998 yilinda kambocyada bulundum bir yil kaldim yazilanlari okudum oyillara gittim aynen dogrudur yasim gencti bekardim bir cok kiz arkadadim oldu kambocyada pehnompende kaldim hayat sartlari yabanci insanlara cok ucuz kamboc insanlarinada cok zor bir yil restoranda calistim ha restoran turklere ayitti kambocya dunyada parasi olana mukemmel yasanacak bir ulke is yapmak isteyenler bir fikrim var kambocyada perde ev tekstili kambocyada yok para kazandiracak bir sektor irtibat numaram 05465471119 ismim atilla mail aligazy@hotmail.com

    YanıtlaSil
  5. Merhaba 1998 yilinda kambocyada bulundum bir yil kaldim yazilanlari okudum oyillara gittim aynen dogrudur yasim gencti bekardim bir cok kiz arkadadim oldu kambocyada pehnompende kaldim hayat sartlari yabanci insanlara cok ucuz kamboc insanlarinada cok zor bir yil restoranda calistim ha restoran turklere ayitti kambocya dunyada parasi olana mukemmel yasanacak bir ulke is yapmak isteyenler bir fikrim var kambocyada perde ev tekstili kambocyada yok para kazandiracak bir sektor irtibat numaram 05465471119 ismim atilla mail aligazy@hotmail.com

    YanıtlaSil